Przegląd portali katolickich
Świat w lepszym świetle


ROK BŁOGOSŁAWIONEGO HONORATA KOŹMIŃSKIEGO

„Ocknij się ziemio Polska, dolino łez i cierpień, kraju pokuty i doświadczeń, starodawne Królestwo Przenajświętszej Matki Zbawiciela, a oglądaj te cuda, które ona miłosierna twoja Królowa zapomniana od Ciebie, lecz niezapominająca o tobie, na krańcach dawnych granic twoich ku twej pociesze okazała. Obudź się ludu Lechicki, bogobojny i religijny, narodzie rdzennie katolicki, wierny sługo Kościoła z poświęceniem własnych interesów służący sprawie Jego. (…) Byłeś niegdyś dzielnym zapaśnikiem i bohaterskim rycerzem, dziś musisz być pokutnikiem wielkim, byłeś niegdyś przedmurzem Chrześcijaństwa, o które na próżno szczerbiły się miecze pogańskie, dziś masz być przedmurzem jego duchowym, o które ma się odbić zarówno prześladowanie otwartych nieprzyjaciół Kościoła jak obojętność z niedowiarstwem i zwątpieniem oziębłych i niewiernych synów Jego.” fragment książki bł. o. Honorata Koźmińskiego "Przesłanie z Gietrzwałdu. Chwała Jezusowi poprzez Maryję Niepokalanie Poczętą". 

Serdecznie zapraszamy na premierę książki bł. o. Honorata Koźmińskiego pt. "Przesłanie z Gietrzwałdu. Chwała Jezusowi poprzez Maryję Niepokalanie Poczętą" połączoną z otwarciem wystawy: "Bł. Honorat Koźmiński, kapucyn 1829-1916 - zakonnik, kapłan, patriota, pedagog, pisarz, założyciel zgromadzeń". 

 2 PAŹDZIERNIKA 2017 GODZ. 18.00 MUZEUM ARCHIDIECEZJI WARSZAWSKIEJ UL. DZIEKANIA 1 

Udział w rozmowie o Błogosławionym Honoracie Koźmińskim wezmą:

  prof. Wiesław Wysocki - historyk, Kierownik Katedry Historii XIX i XX wieku UKSW;
  o. Gabriel Bartoszewski OFM Cap – autor artykułu nt rękopisu Ojca Honorata o objawieniach w Gietrzwałdzie, zamieszczonego w Studiach Warmińskich z 1977 r.; 
  br Grzegorz Filipiuk OFM Cap - koordynator obchodów roku błogosławionego o. Honorata; 
spotkanie poprowadzi Marek Zając.
 
                                                               

Książka, która czekała na wydanie ponad 100 lat! Błogosławiony, który, tak jak objawienia w Gietrzwałdzie, przypomina po wieku o swoim istnieniu i wielkich dziełach, jakich dokonał. Dlaczego po 100 latach od odzyskania Niepodległości tak mało wiemy o tym niesamowitym człowieku, pedagogu, patriocie, kapłanie, zakonniku, którego słowa, napisane w ubiegłym wieku, są i dziś niezwykle aktualne. Pracując w klasztorze warszawskim przez 12 lat, zapisał się w jego historii jako wspaniały kaznodzieja, pedagog, reorganizator Trzeciego Zakonu Franciszkańskiego i krzewiciel róż różańcowych oraz kierownik duchowy. W odpowiedzi na zakaz przyjmowania kandydatów do zakonów, sam zamknięty i inwigilowany w klasztorze w Zakroczymiu, założył ponad 20 ukrytych zgromadzeń zakonnych, bezhabitowych, których zadaniem było apostolstwo w różnych środowiskach społecznych w celu przeciwstawieniu się demoralizacji, rusyfikacji i walce z Kościołem katolickim. Więzień Cytadeli jako student, w czasie powstania styczniowego, razem z innymi kapucynami, posługiwał tam, przygotowując na śmierć skazańców i towarzysząc im w ostatniej drodze. Wierny orędownik i sługa Najświętszej Maryi Panny. „Przesłanie z Gietrzwałdu” to nigdy wcześniej niepublikowany tekst o. Honorata Koźmińskiego, duchowy komentarz do jednego z siedmiu najważniejszych, uznanych przez Kościół objawień maryjnych. Ojciec Honorat – pomimo permanentnej inwigilacji i internowania w klasztorze – 2 zamierzał szeroko rozpowszechnić wśród rodaków gietrzwałdzkie orędzie Matki Bożej. Błogosławiony uznał objawienia za szczególny znak Boży dla całego narodu polskiego i wyznaczenie misji dziejowej dla Polaków. 




„Książka bł. Honorata, wielkiego czciciela Najświętszej Maryi Panny, to świadectwo człowieka, kapłana, który miłował Maryję, który uwierzył w objawienia gietrzwałdzkie z 1877 roku i ich posłannictwo, który spisał swoje przemyślenia związane z objawieniami, bł. Honorat Koźmiński zachęcał do wypełnienia apelu Matki Bożej z Gietrzwałdu i głosił Jej prośbę o odmawianie modlitwy różańcowej. W gietrzwałdzkich objawieniach bł. Honorat dostrzegał szczególny znak i błogosławieństwo nie tylko dla niego samego, ale nade wszystko dla całego narodu polskiego, miał przekonanie, że Maryja przychodzi zawsze z pomocą w najbardziej trudnych i smutnych momentach historycznych, nawiedza całą Ojczyznę, by nieść duchową pomoc i siły do wytrwałości w wierze. Postawa bł. Honorata to zachęta skierowana do nas, byśmy 140 lat po objawieniach, jeszcze raz wsłuchali się w przesłanie Matki Bożej z Gietrzwałdu, byśmy gorliwie je wypełniali, a nade wszystko, byśmy posłuszni Jej poleceniu codziennie odmawiali różaniec, zawierzając Jej nas samych, sprawy Kościoła, naszej Ojczyzny i pokoju na świecie.(…).” Olsztyn, dn. 9 sierpnia 2017 r. Abp Józef Górzyński Metropolita Warmiński Bł. 

O. Honorat Koźmiński - Polski zakonnik, błogosławiony Kościoła rzymskokatolickiego, kapłan, spowiednik, pedagog, pisarz, założyciel zgromadzeń zakonnych. Urodził się w Białej na Podlasiu. Do szkoły powszechnej uczęszczał w Białej, a gimnazjum ukończył w Płocku w 1844 r. Studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie na wydziale budownictwa. Jako student, posądzony o udział w spisku przeciwko władzy carskiej, został uwięziony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej w 1846 r. Więzienie stało się dla niego miejscem odzyskania wiary w Boga. Pod wpływem przeżyć w Cytadeli postanowił poświęcić życie Bogu. Wybrał Zakon Braci Mniejszych Kapucynów, do którego został przyjęty w 1848 r. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1852 r. w kościele św. Krzyża w Warszawie. Pracując w klasztorze warszawskim przez 12 lat, zapisał się w jego historii jako wspaniały kaznodzieja, pedagog, reorganizator Trzeciego Zakonu Franciszkańskiego i krzewiciel róż różańcowych oraz kierownik duchowy. W czasie powstania styczniowego, razem z innymi kapucynami, posługiwał w Cytadeli, przygotowując na śmierć skazańców i towarzysząc im w ostatniej drodze. Dysponował na śmierć m.in. swojego współbrata o. Agrypina Konarskiego, kapelana powstańców, i Jana Jeziorańskiego, straconych na stokach Cytadeli. W listopadzie 1864 r. klasztor w Warszawie został skasowany, a kapucyni zostali przewiezieni do Zakroczymia, gdzie kontynuowali swoją działalność duszpasterską i patriotyczną. W 1871 r. zakazano kapucynom jakiegokolwiek duszpasterstwa i ograniczono swobodę poruszania się poza klasztorem. Nie zgasiło to zapału ojca Honorata – oddał się pracy pisarskiej i spowiadaniu. Posługując w konfesjonale, pomógł wielu ludziom rozeznać powołanie. Skutkiem represji popowstaniowych był zakaz przyjmowania kandydatów do zakonów. Honorat znalazł na to sposób, zakładając zgromadzenia bezhabitowe. Ich zadaniem było apostolstwo w różnych środowiskach społecznych w celu przeciwstawieniu się demoralizacji, rusyfikacji i walce z Kościołem katolickim. W ten sposób ojciec Honorat ochraniał również polską młodzież przed wyjazdami za granicę, do których zachęcali Rosjanie. Przez 28 lat zakroczymskiego odosobnienia Honorat poświęcił wiele godzin na prowadzenie korespondencji, na redakcję ustaw zakonnych dla nowych zgromadzeń oraz pisanie książek. Miejscem duszpasterskiej działalności Honorata stał się słynny konfesjonał-szafa. Przez jego kratki kierował ukrytymi zgromadzeniami, zakładał nowe, spowiadał tysiące ludzi, którzy ściągali do niego nieraz z 3 wielkich odległości. Zaczął wtedy prowadzić również swój Notatnik duchowy. Jako komisarz generalny zlikwidowanej Prowincji Polskiej Zakonu Kapucynów walczył o powrót zakonników do Warszawy, dbał o karność zakonną, a w trudnych chwilach podtrzymywał na duchu swoich współbraci, dając przykład gorliwej modlitwy, surowej ascezy i niezłomnej postawy. Kiedy w 1892 r. władze carskie skasowały klasztor w Zakroczymiu, ojciec Honorat odbył pielgrzymkę pokutną i pieszo przeszedł do Nowego Miasta nad Pilicą. Klasztor nowomiejski, będąc w zamyśle Rosjan grobem, gdzie miało zakończyć się istnienie zakonu w Królestwie Polskim, stał się kolebką nowych powołań, które odrodziły Polską Prowincję Kapucynów. Ojciec Honorat całym swoim życiem dawał świadectwo wielkiej wiary, wytrwałości i niezłomnego patriotyzmu. Nie doczekał jednak odzyskania niepodległości. Zmarł 16 grudnia 1916 r. w Nowym Mieście nad Pilicą. Pogrzeb stał się potwierdzeniem jego świętości. Ludzie garnęli się, by z bliska zobaczyć człowieka, który nigdy się nie poddał, ale pozostał wierny Bogu i Ojczyźnie. 16 października 1988 r. w Rzymie papież Jan Paweł II ogłosił ojca Honorata błogosławionym. W czerwcu 2016 r. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej ogłosił bł. Honorata patronem roku 2017, obok św. Alberta Chmielowskiego. Okazją do ogłoszenia tego patronatu były obchody stulecia śmierci bł. Ojca Honorata w dniu 16 grudnia 2016 roku. 


                                                            
Przy okazji, zapraszamy również na kolejne wydarzenia w okazji Roku bł. Honorata Koźmińskiego, 7 października 2017 r. (sobota) godz. 17.00, Bazylika św. Krzyża w Warszawie Wieczór z bł. Honoratem Koźmińskim „Zbliżam się K’Tobie” Jazzowe medytacje o Krzyżu i Tajemnicy Zbawienia. 

Nasi partnerzy